Eind februari begin ik een tijdje lichtjes te voeren met maďs. Twee ochtendsessies, begin maart, leveren niks op. Hoewel ik met 'niks' in dit geval, geen karper bedoel. Met 'niks' kan ik niks, aanknopingspunten door observaties zitten in mijn rugtas. Aanknopingspunten en leermomenten zijn er altijd. Heb ik dan vissen verspeeld? Nee! Heb echter wel lekker in het voorjaarszonnetje gezeten en kennis gemaakt met de inwoners van dit stuk kanaal. Duikende watervogels, een gans die gebroederlijk naast mij kwam zitten. Een hond bracht voortdurend een stok waarbij ik fungeerde als speelkameraadje! Dit stuk kanaal heeft de volgende kenmerken: 3-sprong, nieuw aangelegde brug + wal, in het water staande bomen, rijen paaltjes in het water. Redenen voor mij om vertrouwen in de stek te hebben/houden.

Dit vertrouwen wordt tijdens een 3-tal ochtenden eind april en begin mei niet beloond. Door drukke werkzaamheden en andere tijdrovende zaken vis ik instant. Deze blanks knagen aan mij: ik leer steeds meer inwoners kennen van dit stuk kanaal en omgeving, geschubde vrienden en vriendinnen kan ik helaas niet verwelkomen om samen met mij te poseren. De bomen zijn inmiddels volledig voorzien van blad, er groeit nieuwe vegetatie langs de herziene wal, aalscholvers en meerkoeten duiken veelvuldig naar de bodem, op zoek naar voedsel. Zij zijn wél succesvol. Dit ruikt naar karper.Ondertussen krijg ik ook nog af en toe bezoek van een voorbijganger, collega karpervissers. Gelukkig krijg ik de bevestiging dat er karper rondzwemt. Aan indianenverhalen heb ik geen behoefte, deze blijven gelukkig uit. Gemotiveerd tot in het bot, door informatie van een vriend, plan ik mijn eerste nacht.

Met het kopen, weken, koken, 'wekken' en voeren van tijgernoten is de voorbereiding begonnen. Deze tijgernoten prepareer ik op de volgende wijze (voor velen wellicht bekend): twee dagen laten weken in water, uurtje koken in hetzelfde vocht plus flinke hoeveelheid suiker toevoegen. Vervolgens de tijgernoten overgieten naar een emmer met deksel. Daarna ieder dag een paar keer omroeren, deksel wel weer sluiten. Gevolg: tijgernoten in een flinke laag slijm. Zelf voeg ik nog Pistache EA flavour toe. Dit om een iets sterkere geur te creëren.

Voeren doe ik het liefst iedere dag, zal ongeveer op een kilootje uitkomen. Houdt me niet aan strakke schema's met betrekking tot tijden en hoeveelheden. Voer op één plek, onder eigen kant. Dit om daar met één hengel te vissen, waar de andere lijn komt te liggen bepaal ik pas bij aankomst aan de waterkant zodat ik in kan spelen op ze zon, wind, stroming, activiteit etc.

Eind mei, vliegensvlug naar huis vertrokken vanuit het werk om vervolgens naar de waterkant te vertrekken. De hele mikmak staat omstreeks half 9 gereed, tijd voor een warme maaltijd. Buikje rond, afwisselend observeren en lezen van een tijdschrift. Plots als ik aan het lezen ben beweegt er iets in mijn ooghoek. De richting waar ik beweging signaleer is de plaats waar mijn onthaakmat samen met een emmer, gevuld met water, en deksel ligt. Vol verbazing sla ik gade hoe een rat er vandoor sprint met mijn doorzichtige deksel! Ook ik zet het op een lopen. De rat is verstandig en laat de deksel na een 20-tal meter spurten liggen. Wat in hemelsnaam was de gedachte van deze rat? Wilde hij zojuist mijn deksel als raam gebruiken voor in zijn burcht of hol? Zocht hij een makker om mee te spelen? Of zat er een geur aan de deksel welke hij niet kon weerstaan? Ik vond het in ieder geval een dapper exemplaar, op nog geen vijf meter afstand proberen een bezitting van mij te ontvreemden.

Na dit voorval doemde uit de duisternis de eerder genoemde hond ineens voor mij op. Ik had geen zin om te spelen, wilde scherp zijn voor het geval dat een nieuwe geschubde onderwaterbewoner met mij wilde spelen: het spelletje van de langste adem. 3:15, waarom slaap ik altijd onrustig in mijn tentje? Thuis, in mijn bed, word ik zelden zonder toedoen van de wekker wakker. De twijfel slaat toe.

Omstreeks kwart voor vijf, eindelijk produceert mijn beetmelder een klein piepje. Vrijwel direct sta ik naast de hengels en merk op dat de swinger iets gezakt is, verder heb ik geen tijd om na te denken want de swinger loopt nu rustig op! Aantikken en het gevecht kan beginnen. Onmiddellijk zwemt de vis richting het midden van de 3-sprong, zonder al te veel tegenstand kan ik hem dirigeren tot voor mijn kampje. De volgende 20 minuten bezorgen mij een uiterst gevoelige pols, diep blijft de vis. Rondjes draaien, voel de lijn af en toe langs de bodem schuren, ook luchtbellen produceert hij. De strijd is gestreden, de vis heeft zich leeg geknokt. Vol bewondering schuif ik het net onder zijn forse buik, hij doet niet moeilijk meer…hij is uitgespeeld.

Na de laatste sessie in begin juni vertrok ik samen met mijn wederhelft, schoonzus en diens vriend twee dagen later voor een weekje vakantie aan een Spaanse Costa. Weliswaar zonder hengels maar natuurlijk met voldoende stof tot nadenken.

Eenmaal terug in eigen land wordt het eerste visavontuur direct gepland. Precies een week na terugkomst lijkt het meest ideaal. Er nadert die nacht een hogedrukgebied ons land, de nachttemperatuur is rond de 6 graden en de volgende dag zou het warm worden. Die nacht is het windstil en slaat de damp van het water. Tenslotte is de wind de volgende ochtend gedraaid. Zo besluit ik die maandag avond instant te vissen.

Aangekomen aan de waterkant beaas ik mijn linkerhengel met wederom 3 tijgernoten. Deze keer komt de rig niet onder de overhangende boom te liggen maar een tiental meters ervoor, hier is namelijk een plantenbed ontstaan. Hier kan ik mijn rig vanuit de wal veel makkelijker plaatsen dan onder de boom (d.m.v. een kort zijdelings worpje). De tweede rig komt te liggen in het midden, onder de brug, voorzien van een Cipro fluo pop-up. Langs de beide betonnen staanders van de brug voer ik een strook tijgernoten, rondom de pop-up samen met Oily Halibut pellets. Zo hoop ik de eventuele kleine karpers (zijn er veel van, weet ik nu inmiddels) aan de zijkanten te houden en de eventuele dikkere vissen hoop ik te verleiden met grover geschut.

De avond verloopt zoals verwacht rustig en duik tegen twaalven de slaapzak in. 3:05, een terugzakker op de linker hengel. Eenmaal naast mijn hengel staande, haal ik een paar meters lijn binnen om vervolgens echt aan te tikken. Op dat moment keert de vis en zwemt van mij af, laten gaan is de enige remedie. Rustig neemt de vis lijn mee, een minuut later weet ik lijn terug te winnen. De vis blijft akelig dicht bij de kant zwemmen en voel de lijn tijdens het binnenhalen horten en stoten, ook als de vis wegzwemt loopt de lijn niet soepel. De lijn ligt ergens achter bekneld. Ik probeer de vis rustig binnen te halen, tot op het punt waar de lijn vastligt…hopende dat de vis zich dan van het obstakel ontdoet. Dit plan lijkt niet te werken, ik kan de vis op een gegeven moment zelfs in een hoek van 90 graden ten opzichte van het obstakel begroeten. De vis blijft echter onvermoeid doorvechten. Op dat moment zat er echt niks anders op: broek, jas, schoenen en sokken uit om de lijn van het obstakel los te halen. Na enkele minuten ben ik bij het plaats delict en volg de lijn tot aan de bodem, gelukkig is het hier niet dieper dan een meter en voel ik dat de lijn klem zit tussen een boomstronk en enkele stenen. Later kom ik er pas achter dat deze stenen mijn voeten flink beschadigd hebben, op het moment zelf had ik er niks van vernomen. Gelukkig weet ik de lijn vrij eenvoudig los te krijgen, met geweld was dit nooit gelukt! De vis voelt vrijwel direct dat zijn speelveld groter geworden is en neemt weer volop lijn mee. Inmiddels raak ik het tijdsbesef kwijt, de controle over de vis echter niet. Na een gelijkwaardige strijd kan ik dan eindelijk het net onder de vis schuiven en probeer de vis uit het water te tillen….dat valt echter flink tegen. Het onthaken gaat vrij moeizaam, de haak zit wel prachtig ik de onderlip maar beloof mezelf vanaf nu de weerhaak plat te knijpen. Vanzelfsprekend houd ik de vis nat met vele liters water en de tijd om foto's te maken is aangebroken. Pas bij de derde foto ben ik tevreden (wijze les: statiefhoogte + afstand van te voren goed uitmeten)! Tijdens het maken van de derde foto vertrekt ongelukkigerwijs mijn andere hengel. Hier is niks aan te doen, eerst deze kanjer terugzetten in zijn element.

Eenmaal onder aan de waterkant aangekomen en de vis en onthaakmat in het water te hebben gelegd voorzie ik de vis van wat extra zuurstof door water door zijn kieuwen te laten stromen. Vrij snel maakt de vis aanstalten om weg te zwemmen en bewonder ik hem voor de laatste keer. Op naar de volgende en ik sprint naar de hengel! De lijn staat snaarstrak en haal enkele meters binnen, voel wel weerstand. Dit blijkt wederom een obstakel op de bodem te zijn, verhelp dit vrijwel direct. Vervolgens voel ik wel degelijk dat er een tegenspeler aan de andere kant van de lijn zit, na enkele minuten ontdoet het beest zich van de haak en neemt het gele balletje mee als souvenir. Nu is het eindelijk tijd om normaal na te denken en te luisteren naar mijn lichaam, tsjonge ik ben uitgeput! Buiten adam, mijn handen en benen trillen en heb dorst. Snel pas ik mijn telefoon om mijn vangst rond te bazuinen, mijn oog stuit op de tijd: 4:12. Na het versturen van een aantal sms-jes, wat gedronken te hebben en de hengels weer in orde gemaakt te hebben, probeer ik de slaap weer te hervatten. Ondanks de vermoeidheid lukt dus vrij slecht (adrenaline). Verder zou ik die ochtend nog twee visjes vangen, een volschub op de linkerhengel en een kleine schubkarper op de brugstek hengel…had deze even na vieren weer voorzien van tijgernoten.

Groeten,
Arjen Hartman

Cipro © 2005