KSN jeugdkamp 2005
Karperstudiegroep Nederland, wat een naam. Tijdens mijn zoektocht naar informatie over alles wat met het karpervissen te maken heeft kwam ik deze naam wel eens tegen. En dan vaak met de afkorting KSN. De foto's van de KSN leden met indrukwekkende vissen liet bij mij een diepe indruk achter, wat keek ik tegen ze op. Mijn eigen visserij liet ik er niet door beïnvloeden en wou eigenlijk nog niks van zoiets weten. Toch begon het me na een jaartje steeds meer te interesseren en keek ik eens wat rond op de site van de KSN. Steeds vaker hoorde ik er wat over vertellen door personen die ik aan het water heb leren kennen. Zodoende kwam ik er toch al snel achter dat het echt niet alleen de bekende jongens uit de Karperwereld waren, die van bij deze groep hoorden. Het belang om van een dergelijke club lid te zijn werd voor mij steeds duidelijker. Met name met het oog op de toekomst.
Ik hoorde ook wat over een Jeugdcel binnen de KSN en dit sprak me toch wel erg aan. De jeugdcommissie doet goede zaken en deze organiseren zelfs viskampen en een echte jeugddag. Ik vertelde mijn vismaat hierover en we hebben samen de voordelen bekeken. Uiteindelijk hebben we de knoop doorgehakt en zijn we lid geworden.
Ter kennismaking ben ik met mijn vismaat (Jan Jaap) in de winter naar de landelijke meeting en de jeugddag geweest. Dit is ons zeer goed bevallen. Op de jeugddag hoorden we over de viskampen en hebben over zo'n viskamp ook een diavoorstelling gezien. Wat leek dit ons gaaf! Zelfs het Karpermekka Frankrijk kwam voorbij. Twee weken later stonden wij op de lijst om in het najaar van 2005 naar een gigantisch meer af te reizen met nog zeven andere jeugdige karpervissers en begeleiders.
Het hele jaar was dit te houden kamp het gespreksonderwerp. Door verschillende sites te bezoeken probeer ik zoveel mogelijk informatie te krijgen over het bewuste water. Vooral van de personen die al eerder naar het betreffende water geweest zijn krijg ik veel informatie en zelfs enkele foto's.
En dan is het bijna zover! Het is begin oktober, nog twee weken en de reis zal beginnen. Die twee weken in de schoolbanken leken eeuwen te duren. Bovendien vond de leraar Engels het blijkbaar nodig om net twee weken voor het kamp ons een boekverslag als opdracht te geven. Wat denkt die nou…hoe kan die dat doen?... een verslag, en dat twee weken voor het KSN kamp!
Dat dit voor mij niets zou worden was me vanaf de eerste dag al duidelijk. Ik heb er met veel tegenzin daarom één middag voor vrij gemaakt. Dit om er toch maar even het beste van proberen te maken. Hierna worden de boeken erg ver in de kast gestopt en hopelijk duurt het een tijdje voor ze er weer uit moeten… Inderdaad, ik ben niet gemaakt voor school.
Maar goed, de laatste materialen worden bij de hengelsportzaak aangeschaft en er staat voldoende aas in de schuur. En dat wil zeggen, wij zijn er klaar voor!
Eindelijk is het zover…
Het is 17.00 uur als het materiaal in de 'nog te kleine auto' geladen wordt. Nu nog ongeveer een uurtje rijden naar (voor ons) het opstappunt.Hier staat een bus inclusief aanhanger al op ons te wachten welke ons naar het zuiden zal vervoeren. Het materiaal zit er in, ouders worden uitgezwaaid en we maken kennis met de eerste deelnemer. Hij komt uit het noorden en zit dus al dik anderhalf uur samen met Aart Lokhorst in de bus. Hierna rijden we richting het midden van het land waar nog drie deelnemers instappen. Nu nog een klein stukje en de groep zal compleet zijn. Om 20.00 uur wordt de overvolle aanhanger voor een laatste keer in Nederland dicht geknupt.
Eenmaal compleet maken we kennis met elkaar en tijdens de gesprekken komen de beviste wateren langs en de gevangen vissen van het jaar, de stemming zit er direct al goed in! Voor we het in de gaten hebben knalden we al langs Parijs heen. Hierna kreeg de bus veel moeite om de bergen op te komen. Het is ongeveer 7.00 uur als we aankomen bij het meer in Frankrijk. Wat een water, Ik had al eerder groot water gezien maar dit water heeft toch wel iets aparts.
Het is een geweldig groot water omringd door bomen, het water staat deze periode van het jaar erg laag. Dit heeft op zich wel wat, het geeft het geheel een bijzondere uitstraling. We lopen van boven naar beneden om het water van dichtbij te bekijken. Dit gaat erg snel aangezien de helling op dit betreffende stuk erg steil afloopt. We staan aan de rand van het meer, (in andere jaargetijden) dus eigenlijk op de bodem van het meer. In het voorjaar staat hier gemiddeld zo'n 8 tot 9 meter water, en op sommige plaatsen zelf 12 meter... ongelofelijk. Ook is er al snel te zien hoeveel takken er werkelijk in het water stonden. Op sommige plekken leek het meer op een onderwater oerwoud dan op een viswater. We lopen verder en ik kom er al snel achter dat het niet makkelijk loopt met schoenen aan, toch maar even de laarzen ophalen van boven. Zo, dat loopt een stuk makkelijker. Het water zakte hier zo'n halve meter per nacht dus de grond is erg modderig.
We lopen verder en komen op een punt waar drie baaien bij elkaar komen. Ook zien we nog een hele brede arm met een bocht. Deze loopt door tot aan de (voor dat water) bekende dam. Bedenkend dat het water in het voorjaar op sommige plaatsen tussen de bomen staat, kan ik me een voorstelling maken hoe groot dit water werkelijk is. In het voorjaar is het meer ruim 500 hectare.
We besluiten om de gehele nachtviszone af te lopen. Al lopend komen we de eerste Franse Karpervissers tegen. Eentje ving zelfs een vis op het moment dat wij langsliepen, wie zien dat er vijf karpervissers in de nachtvis zone zitten. Toch kan iedereen een stek vinden. De stek die wij in eerste instantie willen bevissen staat ons bij nader inzien niet zo aan. Enkele Fransen zouden de volgende ochtend vertrekken. We besluiten deze stek over te nemen.
In afwachting van hun vertrek besluiten we de tenten op te zetten om nog snel wat te kunnen slapen. De volgende ochtend wordt alles weer ingepakt en varen we met de boot het materiaal naar de stek. Aan het eind van de middag staat het materiaal zoals we het willen en kunnen we de eerste nacht ingaan. Die nacht werden er door anderen al een aantal vissen gevangen maar bij ons bleef het stil.
Overdag is het erg gezellig, iedereen komt even bij elkaar op de koffie en aan het eind van de middag worden de hengels ververst en kunnen we de derde nacht in. Deze nacht leverde mij twee aanbeten op. Deze heb ik jammerlijk alle twee verspeeld in de takken, bij mijn maat blijft het ook deze nacht nog stil. Shit, vis verspeelt, ik kan de slaap die nacht niet meer goed vatten. In Frankrijk verspeel ik twee vissen… Er worden die nacht ook door anderen vissen verspeeld in de ellendige takken, maar dat doet er niet toe…Ik zit in ieder geval met een enorm rotgevoel!
De zon dringt door het raampje van de overwrap ik wordt wakker en maak Jan Jaap wakker. Vervolgens ga ik het water op met de boot. Eerst zal ik met de dieptemeter over de beviste stekken varen om te onderzoeken waarom ik de aanbeten niet kon verzilveren.
Tot mijn schrik zie ik dat de "takken rand" die uit het water steekt zeker nog vijftien meter onder water doorloopt. Ik neem het me zelf erg kwalijk dat ik hier geen rekening mee heb gehouden…eigen schuld. Ik heb (volgens) de dieptemeter nu een aantal schone platen gevonden. Deze platen heb ik gemarkeerd met een marker, ik heb hier in een strook gevoerd met de hoop de vissen uit de takken te kunnen lokken...
De eerste nacht op de nieuwe stek krijg ik geen beet, pas de tweede nacht komt de eerste (inmiddels zeer gewenste) aanbeet op de nieuwe stek... gelukkig wordt Jan Jaap ook wakker van de gillende beetmelder. Hij zet de boot alvast klaar, hoewel dit bij deze dril niet nodig blijkt te zijn. Het schurende gevoel van de lijn blijft dit keer achterwege. De nieuwe tactiek werkt, ik kan de vis probleemloos bij de takken vandaan houden.
De dril verloopt veder goed en even later kan ik een mooie Franse spiegel landen. Een mooi begin dacht ik. Na die bewuste vis liepen de aanbeten erg terug, Jan Jaap krijgt echter toch iedere volgende nacht wel een run. Daar waar ik het met de zeelten moet doen. Ook vangt Jan Jaap nog een vis op mijn hengel. Dit was (zoals zou blijken) ook de laatste karperbeet die ik heb gekregen. Hij ving er de laatste drie dagen nog drie bij. Kleine, maar wel erg mooie spiegeltjes.
De laatste nacht neemt alweer zijn aanvang, we zoeken redelijk vroeg onze stretchers op maar ik kan de slaap moeilijk vatten. Ik heb haast smekend naast de optonic gestaan, ook dit mocht niet baten. Ergens in de middag wordt de boel weer ingepakt en ingeladen, het is mooi geweest, nog een laatste blik over dit prachtige meer en de deur van het busje gaat dicht… Op naar Nederland…
Voor mij en Jan Jaap was dit de eerste keer dat we op een meer van dergelijke proporties hebben gevist, we hebben qua aas en aaspresentatie op een zelfde manier gevist zoals we dat "thuis" doen. Als onderlijn hebben we allerlei variaties op de combi rig gebruikt, als aas hebben we gekozen voor de 16 mm Egg en Brandy van Cipro. We hebben bewust gekozen voor de 16 mm versie. Hiermee hebben we al de nodige successen geboekt in Nederland.
Ook hebben we met onze eigen zelfgedraaide boilies gevist, welke gezoet is met de Cipro Sweetener en geflavourd met de Banana Royal van Cipro. Dit is op het moment van schrijven nog niet te koop maar voor ons echt al een super flavour gebleken. Het vertrouwen in de flavour is door de enigszins tegenvallende vangsten dan ook niet minder geworden.
Nogmaals dit type water was nieuw voor ons en we hebben deze week zeker geleerd hoe te starten op dergelijke wateren. Of beter gezegd hoe een volgende keer anders te starten. De stek zal in ieder geval nauwkeuriger bekeken worden voor de rigs het water ingaan. Ik ben er namelijk van overtuigd dat wanneer we direct anders gevoerd en gevist zouden hebben meer vissen hadden kunnen vangen. Maar het was zeker meer dan de moeite waard! Gezelligheid, genieten en het leren van elkaar staat bij een dergelijk kamp voorop. Als dan blijkt dat ook iedereen nog vis weet te vangen is dit helemaal top. Een woord van dank naar de begeleiders toe is dan ook zeker op zijn plaats. En ik denk dat ik dan namens de hele groep spreek.
Bij thuiskomst wordt er eerst wat bij-geslapen en ergens in de namiddag kan ik het niet laten het thuiswater weer op te zoeken. Ik moet er even heen. Duizenden herfstbladeren omringen een klein watertje, mijn watertje.
Wat is het hier kaal geworden denk ik bij me zelf, een week heb ik achter de hengels gezeten, super gezellig gehad aan een gigantisch meer. Maar wat is het ook weer heerlijk om 'thuis' te zijn.
We gaan er hier ook nog even lekker tegen aan met de hoop op nog een aantal mooie wintervissen.
Vangze,
Ferdy Tibbe
| 
