Normaal gesproken steek ik veel tijd in de voorbereiding. Deze week is het er echter niet van gekomen. Vrijdagmorgen voor ik naar het werk toe ga zie ik toch nog kans om de beoogde stek van wat voer te voorzien. Dit om deze vrijdagavond te bevissen. Als ik rond 20.00 uur bij het kanaal aankom ziet het er verlaten uit. Onbezorgd rij ik naar de aangevoerde stek. Tot mijn schrik zie ik een auto staan op de plek die ik wilde bevissen. Bezet gvd… Het is nu al anderhalf jaar goed gegaan. Goed gegaan in de zin van dat ik geen last heb gehad van andere vissers op de door mij aangevoerde stekken. Er is echter geen opzet in het spel en ik zie het voorval
dan ook als een ferme tik over de neus welke mij weer wakker schut. Bovendien is het een voor de hand liggende stek, de kans is dan ook reëel aanwezig dat er vissers neerstrijken. Na een overigens aftastend maar prettig gesprek wens ik hem succes en ga een eind verderop zitten. Ik heb de plu nog maar net staan als het stevig begint te regenen. Mede hierom besluit ik niet veel later de slaapzak in te kruipen. Tot mijn verbazing is het alweer licht en dus 's ochtends als ik wakker wordt. Geen aanbeet gehad, wel lekker geslapen.

Veel vertrouwen heb ik er niet meer in en niet veel later, na het vangen van een paar brasems, ruim ik op. Vervolgens rij ik nog even bij de andere visser langs om te kijken of hij al wakker is. Om 2.00 uur heeft hij een run op de kanthengel gehad. Verder klaagt hij over de vele boten die de afgelopen nacht langs zijn gekomen. Dit in combinatie met een aantal aanbeten van brasems maakt dat hij niet veel geslapen heeft. Als ik hem zeg dat ik geen boot gehoord heb kijkt hij me verbaasd aan.

Ook nu wordt het een prettig gesprek. Hij blijkt namelijk ook interesse te hebben voor het riviervissen. Adressen worden uitgewisseld en als blijkt dat hij de komende nacht niet zal vissen op de bewuste stek, besluit ik dit wel te doen. Vooral ook omdat hij op een andere plek vist dan ik zou doen en dus ook anders gevoerd heeft als ik. Dit maakt dat ik nog wel vertrouwen heb in de door mij aangelegde voerplek, gelijk maak ik van de situatie gebruik om de eerder door mij bevoerde stek weer van wat voer te voorzien.

Zaterdagavond ben ik rond de klok van 20.00 uur aan het water. Het is een mooie avond en ook de volgende dag zal het volgens de voorspelling zonnig worden. Ik heb er alle vertrouwen in. Al denken anderen hier anders over. Dit blijkt als een jongen van een jaar of twaalf achter de plu heen kijkt en zijn verhaal doet. Hebt u al wat gevangen meneer, nee? Dat zal ook niet meevallen. Er wordt de laatste tijd niets gevangen. Op mijn vraag of hij vaker dit kanaal bevist komt er een volmondig ja. Regelmatig en vooral ook 's nachts. Dit doet hij dan samen met zijn vader, of liever gezegd deed. Hij is namelijk beroofd tijdens het nachtvissen. Tijdens het bewuste nachtje vissen is zijn complete hengelopstelling inclusief rodpod en één pieper van zijn vader gestolen. Dit zonder dat ze er ook maar iets van gemerkt hebben. Over diep slapen gesproken. Nu kan hij niet meer nachtvissen, hij heeft namelijk geen Fox hengels meer. Ja, hij had alles van Fox. Op mijn vraag waarom hij niet met de hengels waar hij nu ook mee vist gaat nachtvissen haalt hij zijn schouders op. Vervolgens komt Frankrijk aan bod. Als ervaren karpervisser is hij daar natuurlijk ook al geweest. Daar kun je pas goed vissen, ja hij heeft er daar ook al één gevangen van veertig pond. Nee, hier op het kanaal nog niet. Vorig jaar heeft hij nog wel goed gevangen op het kanaal. Negenendertig pond was de grootste. Mijn vraag of het een schub of een spiegelkarper was kan hij niet beantwoorden. Hierop loopt hij weg, weer terug naar zijn hengels. Ondanks dat ik beleefd blijf heeft hij denk ik toch gemerkt dat ik hem bijzonder irritant vindt.

Dit blijkt echter een misvatting van mij. Even later staat hij met een boek over karpervissen voor mijn neus. Het was toch een spiegel die negenendertiger meneer. Kijk maar, net zo één als in dit boek. Met een vinger wijst hij op een foto van een spiegelkarper met onderschrift. Dat is mooi jongen, zeg ik nog. Na zijn opmerking dat het ook vanavond wel weer niets zal worden en het voor de derde keer aanhoren van zijn verhaal over al zijn Fox spullen die hij helaas niet meer heeft wordt het me teveel. Al zijn je hengels van goud met diamant belegd het kan me geen bal schelen, en nou opdonderen. Twaalf jaar, het angstzweet breekt mij uit. Als deze jongen representatief is voor de toekomstige karpervisser kan ik mijn lol nog op. Gelukkig tref ik ook regelmatig jonge karpervissers welke toch op een heel andere manier met het vissen bezig zijn, en wel het besef hebben dat waar het omgaat toch echt in het water ligt, en niet op de kant staat te pronken. En verder beseffen dat ze beter kunnen investeren in het gebruikte aas in plaats van glimmende spulletjes.

Na het vangen van een winde rond 22.00 uur zoek ik de slaapzak op. Ondanks dat ik de verhalen van de jongen met een grote korrel zout neem zet ik de piepers iets luider en gevoeliger dan normaal. Onbewust zit het me toch niet lekker. Het is al wel vaker gebeurd dat er gasten 's nachts op hengelroof gaan, dus je weet maar nooit. Al weet ik bijna zeker dat de jongen het verhaal uit zijn duim heeft gezogen.

Verschrikt worstel ik me uit de slaapzak als een aanhoudende run me heeft gewekt. Door het volume van de pieper en ontvanger lijkt de run vele malen harder te gaan dan in
werkelijkheid het geval is. Als ik de hengel vast heb heeft de vis al behoorlijk snelheid gemaakt. Er zit niets anders op dan de vis uit te laten razen. Blokken is hier geen optie, dit in verband met de mosselen op het scherp aflopende talud. In eerdere sessies verspeelde ik hier nogal eens een vis op die manier. Deze zal ik echter vangen, koste wat het kost. Ik verlang meer naar een karpervangst als ooit ervoor.

Op het moment van ontwaken dacht ik dat het midden in de nacht zou zijn. Het is ook aardedonker, aan het geluid van een in de buurt spelend muziekbandje kan ik opmaken dat het toch nog niet zo laat kan zijn.

De vis stopt en het voorzichtige terugpompen kan beginnen. Bij het geringste schuren welke ik via de lijn voel, schiet er een pijnscheut door mijn lijf. Het zal toch niet gebeuren dat… haastig zoek ik een manier om nog hoger te komen dan op de wal waar ik nu sta. Dit om de hoek van de lijn naar de vis gunstig te beďnvloeden. Een poging op een wegwijzer te klimmen mislukt. Dan schiet me wat te binnen, schoenen uit en op de auto. Op deze stek heb ik de auto vlak achter me staan. Ik heb nog wel zoveel besef om aan de zijkant te blijven, dit om de kans op schade aan de auto te beperken. Het lijkt te lukken. Zonder een schurend gevoel kan ik de vis nu een flink eind binnen halen. Even later zie ik de vis voor het eerst aan de oppervlakte. Dit is het moment om van de auto af te komen. Het gevaar is geweken en ik kan de vis landen.

Zestien pond (-), heeft een vis van zestien pond mij het gevoel gegeven met een recordvis van doen te hebben. Jazeker meneer, en hoe. Maar goed, het gevoel is er niet minder om.

Ik rook een sigaret en weet inmiddels dat het net iets over twaalven is. Dit geeft een lekker gevoel, nog een hele nacht te gaan en toch al een karper gevangen. Er klinkt een piep, ik sta naast de hengel welke de eerste run ook produceerde. De slip begint te lopen en ik pak de hengel op, ik voel echter geen enkele weerstand. Jammer, zal toch echt karper geweest zijn, een andere vis heeft de lijn nog niet door de slip getrokken. Na het opnieuw inwerpen en bijvoeren probeer ik weer wat te slapen.

Het tijdsbesef is vanaf dan wat zoek. Ik vang nog enkele windes en een kleine karper als tegen de ochtend weer een aanhoudende run mij uit het doezelstadium rukt. De zon doet op dat moment al goed haar best de nevel te verdringen. Een prachtig decor om een karper te drillen. Dit keer zwemt de vis direct een eind van mij af waardoor ik de vis makkelijker kan uitdrillen. De auto hoef ik dit keer dan ook niet op om de vis veilig te kunnen landen. Een schitterende schub ligt even later in het net, duidelijk een groter exemplaar dan de wildebras van vannacht

Hier zal het voor deze sessie bij blijven. Het is nog vroeg in de ochtend als ik weer, met een ouderwets bonkend hoofd door slaapgebrek, richting huis rij. Het deert me niet. Sterker nog, het geeft mij een heerlijk gevoel. En het verbaasd me als zo vaak dat iets simpels als het vangen van enkele visjes in de juiste sfeer mij zo gelukkig kan maken.

Léon Derksen
Cipro

Cipro © 2005